![:roll:](./images/smilies/icon_rolleyes.gif)
Otóż, muszę się przyznać
![:oops:](./images/smilies/icon_redface.gif)
Całkowite ignorowanie Thuli radości pomaga jedynie w przypadku gości wchodzących pierwszy raz lub odwiedzających nas rzadko. W każdym innym razie, nie jesteśmy w stanie powstrzymać jej euforii. Kończy się tym, że pies zostaje przypięty na smycz i w ten sposób witamy wspólnie gości.
Odwracanie Thuli uwagi, ignorowanie, czy wydawanie komend, które w każdej innej sytuacji wykonywane są w mgnieniu oka, tutaj się nie sprawdzają
![:-|](./images/smilies/icon_neutral.gif)
Czasami pomaga zajęcie jej kością cielęcą, za którą chyba dałaby się pokroić
![;-)](./images/smilies/icon_wink.gif)
No i nie wiem..nie mam już pomysłu, jak Psindę Thulindę sprowadzić na cztery łapy
![:-(](./images/smilies/icon_sad.gif)
a to pies tak radosny, taaaaak przyjazny i całkowicie pozbawiony negatywnych uczuć, że nie chcemy jej pozbawiać w najmniejszym choć stopniu obcowania z naszymi gośćmi.
Do tego, za wyjątkiem wspomnianych scen, Thula jest niesłychanie posłuszna! Potrafi np. na mój gest zatrzymać się jak zaczarowana czy to na środku pokoju, czy na środku lasu, wypluć podejrzaną zdobycz na spacerze, czy przeleżeć u moich nóg tak długo, jak długo piję cafe latte w kawiarnianym ogródku. Potrafi być niewidzialna i niesłyszalna, gdy sytuacja tego wymaga
![:-)](./images/smilies/icon_smile.gif)
A tu klops!
![:-/](./images/smilies/icon_curve.gif)
nie wiem, już sama nie wiem...
co robić, Szanowna Redakcjo..?
![:-|](./images/smilies/icon_neutral.gif)